NAI TERRA, de Loli Prieto Rubio
NAI TERRA
Coma un espírito do vento
Cunha voz anterga xa esquecida.
Coma un fío infindo dende o orixen,,
Inexplicabel,ancestral e omnipresente.
Ë o amor pola nai terra,
A auga, as choivas , o monte.
Ë a paisón pola derradeira bágoa
Dás meigas que choran.
Quero facer un feitizo,
Para que miña nai non morra.
Quero chegar ata o ceo
E soñar novas treboadas
De auga pura.
Fuxir entre néboas
Tépedas e molladas
¡ata chegar o rei sol
Sin ser cinza!.
¿ cómo pode un espírito de vento
Susurrarlle á humanidade basta?,
¿ Cómo pode unha árbore
Fuxir da asasina chama?.
¿ Podería este fío ancestral
Cunha soa cantiga,
Tornar azuis os mares
E a terra limpa?.
Esquecéronse de cantar oxe
As ninfas....
E só escoito o silencio
Coma un deserto
Un deserto insondable...
Que non pode gañar.
Máis unha voz moi cativa
Paréceme susurrar:
¡Lembra espírito do vento
Nas vosas mans está!.
|
Por lobogabriel - 6 de Enero, 2010, 17:18, Categoría: poesia
Enlace Permanente
| Comentar
| Referencias (0)
|
